Een spanningstester is het instrument waarmee je beslist of een circuit veilig aan te raken is, en daarmee het enige stuk gereedschap in de tas dat getest moet worden voordat je het vertrouwt. De procedure is kort: bewijs dat de tester aangaat op een bron waarvan je weet dat die onder spanning staat, voer de meting uit waarvoor je kwam, en bewijs het daarna nog eens op dezelfde bekende bron voordat je hem opbergt. Gaat hij niet aan op de bekende bron, dan is het geen tester maar een plastic pen, en elk circuit dat hij zojuist spanningsloos heeft verklaard, is nog steeds onbevestigd. Niets hiervan hangt af van de prijs van het gereedschap. Een contactpen, een inductiepen als de M200, en een pen met een display falen alle drie in dezelfde richting, en alle drie worden op dezelfde manier gecontroleerd.
Wenzhou Zhengyuan Electronic Co., Ltd. bouwt de hieronder genoemde testers in zijn fabriek in Wenzhou.
Waarom de tester het ene gereedschap is dat je eerst test
Elk ander instrument in de tas levert een getal dat een tweede instrument kan controleren, of een signaal dat het circuit zelf bevestigt. Een stroomtang die lage stroom op een motor leest, wordt bevestigd wanneer de motor zich raar gedraagt. Een multimeter die 0 V op een lichtschakelaar leest, wordt bevestigd wanneer het licht weigert aan te gaan. Een spanningstester is het enige instrument waarvan het antwoord wordt gebruikt om te beslissen dat een geleider mag worden aangeraakt, en de geleider heeft geen manier om terug te praten zodra hij spanningsloos is verklaard.
Die asymmetrie is het hele argument. Een tester die spanning aangeeft terwijl de draad dood is, kost je vijf minuten en een tweede blik. Een tester die dood aangeeft terwijl de draad onder spanning staat, kost een hand. De tester is daarom het enige instrument waarbij een routinematige, herhaalde, mechanisch uitgevoerde zelfcontrole meer waard is dan welke specificatie dan ook die op de behuizing staat.
De regel: bewijs hem spanningvoerend, doe het werk, bewijs hem weer
De controle wordt soms een live-dead-live-test genoemd, en de volgorde van de drie stappen is wat hem laat werken. Bewijs dat de tester aangaat op een geleider waarvan bekend is dat die onder spanning staat. Ga naar de geleider die je wilt beoordelen en neem de meting waarvoor je er bent. Ga dan terug naar de oorspronkelijke bekende geleider en bewijs dat de tester nog steeds aangaat. De eerste controle bewijst dat de tester werkte toen je begon. De laatste controle bewijst dat hij nog werkte toen je klaar was, en dat is het enige bewijs dat het moment daartussen dekt.
Zonder de tweede controle vertrouw je op een herinnering. Testers falen op manieren die zich niet aankondigen: een batterij die onder belasting inzakt, een sensor die is weggedreven, een snoer dat binnen zijn isolatie is gebroken en er van buiten nog intact uitziet, een punt die zo is verbogen dat het interne contact niet meer raakt. Elk daarvan kan tussen de eerste controle en de meting gebeuren, en geen ervan kan gebeuren zonder dat de tester stil wordt. De tweede controle is wat “hij deed het twintig minuten geleden nog” omzet in iets wat je werkelijk weet.
Wat telt als een bekende spanningvoerende bron
Een bekende bron moet onder spanning staan om een reden die je kunt noemen zonder naar de tester zelf te verwijzen. De uitgaande klem van een automaat die je zojuist hebt ingeschakeld en die een circuit voedt dat je ziet werken, is een bekende bron. Een wandcontactdoos die een lamp voedt die je ziet branden, is een bekende bron. Een geleider waarop de paneelmeter van de installatie zelf of een tweede instrument een nominale spanning toont, is een bekende bron. Een draad waarop de tester de vorige keer oplichtte, is dat niet.
Bestaat er in het gebouw geen bekende bron, improviseer er dan geen door de tester bij een kabel te houden en een piep te accepteren. Regel een bron die je zelf beheerst, of gebruik een tweede, onafhankelijk instrument op het circuit waaraan je gaat werken. Het doel van de eerste stap is de tester als variabele uit te schakelen voordat je hem op iets richt dat ertoe doet, en een bron waarvan je het spanningvoerend zijn met dezelfde tester hebt afgeleid, kan dat niet.
Waarom “hij deed het vorige week nog” geen bewijs is
Een tester is een batterijgevoed instrument dat in een zak woont, in een busje meerijdt en vaker valt dan welk ander stuk gereedschap in het vak ook. De storingen die ertoe doen, zijn de stille. Een cel die de indicator in open lucht nog laat branden maar de belasting niet kan volhouden wanneer het meetcircuit stroom trekt, is het klassieke geval: de pen bewijst zichzelf tegen je vinger, leest vervolgens niets op een spanningvoerende geleider, en de gebruiker concludeert dat de geleider dood is. Contactweerstand aan de punt doet hetzelfde, maar langzamer, terwijl de plating doorslijt en het geleidende pad onderbroken wordt.
Geen van die fouten geeft een waarschuwing. Het instrument heeft geen manier om je te vertellen dat zijn meting laag is omdat de draad dood is en niet omdat zijn eigen batterij leeg is. Daarom moet de controle extern zijn en herhaald worden: het is de enige test die een dood circuit van een dode tester onderscheidt, en ook de enige die een tester vangt die aan het begin van de klus nog leefde.
Vijf controles die minder dan een minuut kosten
Geen van deze vraagt een werkbank, een kalibratiecertificaat of meer dan een minuut in totaal. Ze staan op volgorde van hoeveel ze vangen, en de eerste twee zijn degene die werkelijk een ongeluk voorkomen.
| Controle | Hoe je het doet | Geslaagd als |
|---|---|---|
| Bekende bron, vooraf | Raak de punt aan een geleider waarvan je onafhankelijk hebt bevestigd dat die onder spanning staat, niet een geleider waarover de tester het had | De tester geeft binnen ongeveer een seconde aan, elke keer dat je het herhaalt |
| Bekende bron, achteraf | Herhaal dezelfde controle direct na de meting die ertoe doet, voordat je iets opbergt | De aanwijzing is dezelfde als voor het werk begon |
| Doorgang van punt en sonde | Bekijk de punt onder een lamp en druk hem zacht tegen een hard oppervlak om te voelen of het interne contact beweegt | De punt is recht, helder en beweegt of klikt niet bij lichte druk |
| Batterij onder belasting | Houd de tester vast zoals hij wordt gebruikt, niet in open lucht, en kijk vijf volle seconden naar de indicator | De indicator blijft volledig branden en vervaagt, flikkert of dimt niet |
| Kruiscontrole met een multimeter | Meet dezelfde geleider met een digitale multimeter op een spanningsbereik en vergelijk wat elk instrument zegt | Beide vinden de geleider spanningvoerend, ook als de twee getallen niet overeenkomen |
Hoe een falende tester eruitziet
De meeste falende testers gaan niet donker. Ze worden dubbelzinnig. Een niet-contact pen die vroeger op een duidelijke afstand van een kabel piepte, moet nu tegen de isolatie worden gedrukt, en de gebruiker verandert geleidelijk hoe hij hem vasthoudt zonder het te merken. Een pen met een display toont een getal dat flikkert tussen een plausibele waarde en een streepje. Een tester die de eerste controle haalt en de tweede niet, is de gevaarlijkste van alle, want het werk ertussen werd gedaan op een circuit dat het instrument al niet meer bevestigde.
De dubbelzinnige gevallen zijn de reden dat de controle wordt herhaald en niet één keer wordt uitgevoerd. Een tester met een duidelijke, plotselinge fout is een ergernis; een tester die is weggedreven naar een kleiner gevoeligheidsbereik is een gevaar, want het gedrag van de gebruiker past zich eraan aan. Moet een pen plotseling dichter bij de geleider dan vroeger, dan is dat een fout en geen verbetering van de techniek. Hetzelfde natuurkundige principe verklaart waarom een werkende niet-contact zoeker ook kan piepen op een dode draad, en waarom noch de piep noch het ontbreken ervan op zichzelf als eindantwoord kan gelden.
Wat te doen als de controle faalt
Faalt de tester op de bekende-broncontrole, stop dan. Concludeer niet dat het circuit dood is omdat de tester verdacht is, en concludeer ook niet dat het circuit onder spanning staat. Vervang de cel en herhaal de controle; faalt de tester nog steeds, neem hem dan uit dienst en markeer hem. De enige veilige meting van een tester die zojuist zijn eigen bewijs niet haalde, is helemaal geen meting, en het circuit dat je wilde openen moet met een andere methode of door een tweede instrument worden bevestigd voordat iemand het aanraakt.
Dat is ook het argument om twee instrumenten bij je te hebben in plaats van één. Een contactpen en een multimeter samen kosten minder dan een uur stilstand en dekken elkaars blinde vlekken, en dat is dezelfde afweging die het verschil tussen een spanningszoeker en een multimeter bepaalt. Het instrument dat je het meest vertrouwt, is nog altijd degene die je zojuist hebt bewezen.